Lalka też Człowiek – skąd taki pomysł?
Istnieją co najmniej dwie interpretacje nazwy Festiwalu.
Wersja a.
Lalkarze, lalką nazywają każdą materię ożywianą na scenie - najczęściej ruchem,
- Lalką, może być każda forma plastyczna stająca się postacią sceniczną
- Sceną może być scena w budynku Teatru ale także, jakiekolwiek miejsce gdzie pojawia się zdarzenie teatralne…
- Postać sceniczna to taka postać, której losy są rozpoznawalne, do której można mieć stosunek emocjonalny lub/i intelektualny, ale także dzięki której można coś: zrozumieć, nie rozumieć, współodczuwać, odrzucić, wzruszyć się lub zirytować, zapragnąć lub zniechęcić…
Za/z lalką zawsze jest Lalkarz.
Lalka też/jak Człowiek
Wersja b.
Kawałek historii: połowa XX wieku, PRL:
Obawa władz przed niezależnością ludzi z wyobraźnią z jednej strony , pragnienie indoktrynacji widza od dziecka z drugiej , skutkuje dekretem, na mocy którego „teatr lalkowy” ma być teatrem dla dzieci (przez czas jakiś wyjęto teatr lalek spod opieki ministerstwa kultury na rzecz kuratorium oświaty). Z pewnością efektem było częściowe infantylnienie teatru lalek.
Inny kawałek historii: przełom XX i XXI wieku, już nie PRL:
Odbywa się przegląd dyplomów Wyższych Szkół Teatralnych (Białostocka Akademia Lalkarska jest filią Warszawskiej PWST), spektakl dyplomowy z białostockiej szkoły, "Parady Potockiego" otrzymuje najlepsze recenzje i najwyższe nagrody, ze wszystkich prezentowanych dyplomów.
Od kolejnego roku, po tym wydarzeniu, spektakle dyplomowe lalkarzy nie są zapraszane na przeglądy spektakli dyplomowych PWST (sytuacja aktualna do dzisiaj).
Kto dziś wie i pamięta, ze historycznie Teatr Lalek był dla dorosłych?
Wymyślenie, że teatr lalek ma być tylko dla dzieci, to tak samo jak wymyślić, że malarstwo olejne ma służyć tylko do malowania koni, pejzaży i lamperii.
Wiem, że niektórzy, w zakamarkach swojego mniemania o rzeczywistości, mają tak do dziś.
Lalka jak/też Człowiek
