Spektakl utrzymany w konwencji koncertu czy też swoistego happeningu, inspirowany twórczością Rolanda Topora nie jest jednak kolejnym collage'm utworów skandalizującego rysownika i dramaturga - inspiracją główną jest bowiem twórczość plastyczna autora "Zimy pod stołem". W spektaklu nie pada ani jedno słowo - dominuje gigantyczna szpula falistej tektury wprowadzana w cykliczny ruch przez dwóch aktorów. Jest to przedstawienie, którego fundament stanowi plastyka, dźwięk kontrabasu i ruch, zaś scala go groteskowa metafora - w rytm dźwięku kontrabasu ukazuje wyłaniający się z wibrującej szpuli świat "przeinaczony" widziany w odwróconym, surrealistycznym zwierciadle. Muzyka na żywo, w wykonaniu kompozytora, inspirowana jest kompozycjami Jan Sebastiana Bacha - stanowi nie tylko tło ale również partyturę teatralna, wyznacza rytm spektaklu.

  - w rocznym rankingu miesięcznika "Teatr" wymieniony jako: jedna z najlepszych premier teatralnych w Polsce roku 1999 ("Teatr" nr 10,11,12/99) oraz jedna z najlepszych premier teatrów alternatywnych roku 2000 ("Teatr" nr 12/00)