Akcja dzieje się , jak lubił mawiać Schulz "w trzynastym doprawionym i zbytecznym miesiącu /.../, na marginesie rzeczywistego czasu". Bohater spektaklu Józef, przybywa do sanatorium by odwiedzić swego umierającego ojca. Pomiędzy resztkami wspaniałej uczty - świadkami przepychu minionego życia - pomiędzy pustymi szklankami, wypchanymi zwierzętami, księgami rachunkowymi i stosami faktur, Józef przeżywa swą fantastyczną podróż -poszukiwanie. Stopniowo wyłania się charakterystyczny dla Schulza świat: pochwała tandety, erotyczna dwuznaczność i czułość dla istoty ludzkiej, która nieustannie umiera i odradza się, znika i pojawia jak obraz ojca: niemożliwy do zatarcia.